Een jaar bloggen met CodeCaster: ga zo door?

Door CodeCaster op maandag 26 april 2010 15:08 - Reacties (15)
Categorie: Online, Views: 2.682

Iets meer dan een jaar geleden heb ik mijn eerste frustraties over het openbaar vervoer in Nederland neergepend. In de tijd die volgde heb ik gepoogd iedere week een boeiend, ontroerend, informatief of grappig stuk te schrijven, waarin ik qua frequentie in ieder geval jammerlijk heb gefaald. Een dertigtal blogs zijn van mijn hand verschenen in het afgelopen jaar, wat neerkomt op iets meer dan twee per maand.

Rate My Blog begon als kleine experiment maar is naar mijn mening toch uitgegroeid tot een nuttige toevoeging aan Tweakblogs. Op het moment van schrijven zijn ruim 1300 stemmen uitgebracht op diverse schrijfsels van mij, en 1200 op die van andere gebruikers, maar desalniettemin ben ik geïnteresseerd in feedback.

Hoewel sterretjes aanklikken wellicht een eenvoudige manier is om je (gebrek aan) waardering te laten blijken biedt dat niet echt een weergave van de gemiddelde bezoeker. Ik kan me namelijk voorstellen dat iemand de blogs doorklikt zonder naar de URL te kijken en ineens iets denk als: "hè shit, toch weer een blog van die CodeCaster aangeklikt, snel wegwezen hier", en niet eens even vertellen waarom :P

NU, dames en heren, is het moment daar: spui hier uw gal, geef commentaar, of prijs me de hemel in. Voor elk wat wils. Moet het technischer? Zeikeriger? Leuker? Vaker? Of moet ik m'n toetsenbord gewoon aan de wilgen hangen? Let me know! :)

Stressbestendig

Door CodeCaster op zaterdag 17 april 2010 13:32 - Reacties (12)
Categorie: Vervoer, Views: 3.107

Ik geef wanneer men mij dat vraagt direct toe dat ik geen culinair genie ben. Ik weet ook niet precies waar ik dan wèl goed in ben, maar uitgebreid eten bereiden is niet aan mij besteed. Simpele gerechten lukken daarentegen wel. Een pastasalade met kip kan ik zo klaarmaken, voor een lekker varkenshaasje met whiskeysaus en daarbij horende groente en aardappeltorentjes draai ik ook m’n hand niet om en ik ben daarnaast bijzonder handig met het in elkaar zetten van overheerlijke broodjes hamburger.

Dat laatste geldt niet voor het personeel van de Burger King. De mensen die daar werken zijn goed in heel veel dingen, zoals met elkaar praten terwijl er klanten staan te wachten, bestellingen totaal door elkaar gooien en leunend tegen de frituur lachend kijken hoe een onlangs in dienst getreden collega het afhandelen van een klant tot een nieuw dieptepunt brengt, maar niet in burgers in elkaar zetten.

Mijn observatie van vijf minuten in de rij staan bij de hierboven genoemde tent leverde een aantal merkwaardige constateringen op. Zo is het blijkbaar mogelijk dat het uittellen van twee euro wisselgeld exact drie minuten duurt. En over dat wisselgeld gesproken: is het nu echt te veel gevraagd om je apenpoot over de kassa heen te steken zodat de klant niet voorover over de balie hoeft te buigen om het wisselgeld aan te nemen, waardoor de tas van haar schouder glijdt en de inhoud hiervan op de grond belandt? Daarnaast is het, dat neem ik tenminste aan want ik heb het niet van dichtbij mogen aanschouwen, de bedoeling dat het keukenpersoneel het eten bereidt dat de klanten aan de kassa bestellen. Als er echter slechts één duidelijk onervaren persoon achter die kassa staat wordt er geen eten besteld, dus heb je niks te doen in de keuken. Neem je dan de taken over van de tweede caissière en ga je even de handen uit de mouwen steken door koffiekopjes in de daarvoor bestemde houder te zetten en dienbladsheets onder de counter op te ruimen, zodat je collega de inmiddels al vier minuten wachtende klant en de rij die zich achter hem heeft opgebouwd kan gaan helpen? Nee, je gaat, armen over elkaar, met je reet tegen de frituur staan leunen.

De vacature voor hamburgerflipper vereist dat je “stressbestendig” bent. Het personeel van de Burger King voldoet hier prima aan: ze maken zich namelijk totaal nergens druk om. Dat is prima als je in Suriname of een ander laid-back land bent, maar blijf daar dan ook gewoon. Ga in ieder geval niet met je luie donder op het drukste station van Nederland, wellicht van heel Europa staan.

En ik? Ik smeer de volgende keer gewoon weer zelf m’n brood.

http://codecaster.nl/got/rmb/star1.gifhttp://codecaster.nl/got/rmb/star2.gifhttp://codecaster.nl/got/rmb/star3.gifhttp://codecaster.nl/got/rmb/star4.gifhttp://codecaster.nl/got/rmb/star5.gifhttp://codecaster.nl/got/rmb/stats.gif

Geluk

Door CodeCaster op vrijdag 9 april 2010 13:34 - Reacties (16)
Categorie: FML, Views: 4.798

Zittend en in gedachten verzonken staarde hij mijlenver voor zich uit, de oneindigheid in. De oneindigheid die in werkelijkheid een krappe dertig centimeter voor zijn neus ophield in de vorm van de pleedeur. “Zo kan het toch niet langer”, mompelde hij, tenminste, hij wist niet eens meer of hij het nu hardop had gezegd of niet.

De vorige dag had hij vertwijfeld op het station gestaan nadat voor de zoveelste keer de trein, toen hij nog nahijgend van het rennen het perron op stapte, net was vertrokken. Had het allemaal nog wel zin? Kon hij niet gewoon in een doos onder een brug gaan leven, of, als hij toch al zo goed in zijn vel zat, meteen maar van een flat stappen om nog een paar seconden pure vrijheid te ervaren?

“Geluk zit in hele grote dingen” zei een komiek uit Groningen al meer dan eens. Wat had hij een gelijk. Hoe kun je nu genieten van de geneugten des levens wanneer ze slechts druppelsgewijs je leven binnenstromen, terwijl de ene nare regenbui nog niet is weggewaaid voor de volgende zich al aandoet? Buiten schijnt dan wel de zon, maar in zijn hoofd is het soms zo donker, zo kleurloos.

Dan klinkt vanuit de ruimte naast hem een stem: “Is het papier bij jou ook alweer op?”. Ha, nee, dat dan weer niet. En hij lacht. Hardop.