CodeCaster

"Jij luistert echt kutmuziek".

Neem die zin eens in je op. Stel je een vriend, familielid, collega of bekende voor, of voor mijn part je vriendin, terwijl je weet dat diegene een band of deejay waardeert die jij kunt luchten noch zien. Beeld je eens in dat je die zin ook daadwerkelijk in het bijzijn van die ander uitspreekt. Zou je het durven?

Denk eens aan hoe je die collega waardeert. Het is een prima vent, hij is nooit te laat, je kan met 'm lachen en ook al gaan de gesprekken met hem meestal over voetbal, hij doet z'n werk goed en je kunt het prima met hem vinden. Alleen die verschrik-ke-lij-ke rap die hij luistert. Waarom zeg je nou niet gewoon dat je er geen bal aan vindt als hij vraagt hoe je erover denkt, ben je bang om afgewezen te worden?

Hetzelfde gaat op voor zoveel dingen. Diverse personen in jouw directe omgeving hebben een andere smaak dan jij hebt. De één houdt ervan om dag in, dag uit in pak naar z'n werk te gaan, de ander zal er hooguit op z'n bruiloft in gezien willen worden en misschien zelfs dan nog liever dood dan levend.

Waarom wordt iedereen maar geacht sociaal te doen? Heb gewoon het gore lef om eens je bek open te trekken als je iets niet leuk vindt. Natúúrlijk moet je iemand niet af gaan staan zeiken omdat je het niet met z'n smaak eens bent, maar dat smerige geveins wat je tegenwoordig overal tegenkomt komt me onderhand de strot uit. Alles moet maar kunnen, en je moet alles maar leuk vinden, en wáág het eens ergens iets van te zeggen als je ergens anders over denkt.

Als je dochter voor geen meter kan zingen en de valse klinkers trillen de glazen haast kapot, of je kleinzoon is net bent begonnen met trompetspelen en de eerste tot op het bot doordringende tonen komen je oren binnen, waarom verwachten mensen dan toch van jou te horen dat het mooi is, dat je braaf opzit en pootjes geeft?

Van opbouwende kritiek kun je meer leren dan van ongemeende complimenten.

Ik stapte vanmiddag in de trein en ging vanwege de drukte maar direct aan de overkant staan, en leunde tegen de gesloten deuren. Na enkele tellen kwam er een bloedmooi blond meisje voor me staan, dat door mij vanwege mijn verlegenheid professioneel genegeerd werd.

Enkele minuten daarna stapte, tegenover ons, een kerel in die blijkbaar zonder gêne was geboren: hij bekeek de blonde dame van top tot teen en ging haar uitgebreid aan staan grijnzen. Letterlijk grijnzen, tanden bloot en alles.

Dat duurde gelukkig voor de dame geen eeuwigheid, maar slechts tot de volgende halte, alwaar de man nog steeds breeduit glimlachend uitstapte.

Nu had ik tegen haar willen zeggen: "had je nou sjans, of stond hij mij zo verliefd aan te kijken?", maar ik aarzelde en bleef zwijgen.

Het enige wat ik nu aan de kerel had te danken was een grijns, ditmaal op mijn gezicht...

AIDS? Mexicaanse griep? Herpes? Vergeet ze maar, de pest heeft een upgrade gehad. We gaan er allemaal aan, zeker tachtig procent van de mensheid zal eraan overlijden!

Het LuJo-virus, dat kan worden overgebracht door ratten, "woedt" momenteel in Afrika rond Johannesburg, en heeft maar liefst de levens van vier mensen geëist. Vijf personen waren besmet.

Hoe ernstig de situatie is blijkt wel uit het volgende filmpje:


We're all gonna die!

Jaren, al jaren fiets ik. Al zolang ik mij kan herinneren beweeg ik mij eigenlijk voort op de tweewieler. Natuurlijk, autorijden is fijn, het gaat een stuk sneller, maar toch, voor de korte afstanden vind ik de fiets erg prettig.

Zo ook voor naar mijn werk. De zeven kilometer ernaartoe fiets ik met gemakt in twintig minuten, en terug, wanneer ik niet te veel heb gedronken, red ik ook in een minuut of dertig.

Vanavond niet. Ik had wat gedronken ja, maar niet veel. Ik reed over het onverlichte fietspad langs het kanaal, en na een minuut of vijftien was ik blij dat ik bijna thuis was. Ik hoefde enkel nog twee fietsbruggen over, een afslag naar rechts, en vanaf daar was het een kwestie van enkele minuten voor ik thuis zou zijn.

Wanneer je echter van de tweede brug afrijdt heb je een behoorlijke vaart. Met een gangetje van een kilometer of wat per uur reed ik dus richting de afslag waar ik rechts moest gaan, week iets uit naar rechts vanwege het brandweerpaaltje dat in het midden van het fietspad staat en schrok van hetgeen ik, door m'n voorlamp beschenen, zag.

Lijnen? Over de breedte van het fietspad? In de lucht? Op een hoogte van zo'n vijftig centimeter?

Het keihard inknijpen van m'n remmen had geen effect meer, en ik reed vol op de lijnen in. Toen ik even later opstond realiseerde ik me dat ik over de kop was geslagen, en mezelf maar netaan had kunnen opvangen. Gelukkig had ik een jas aan, zodat niet m'n hele armen onder de schaafwonden zaten, maar pijn had ik zeker. Ik stond even stil, keek om me heen of er niemand te zien was en ging toen m'n spullen bijeen rapen. M'n rugzak was van m'n rug gevlogen, m'n fiets lag dubbelgevouwen in de berm, en ergens in de bosjes lag een rood lampje te schijnen.

Het netto resultaat was dat m'n achterlicht is afgebroken, ik schaafwonden heb op beide handen en ellebogen, en er een flinke slag in m'n voorwiel zit.

Toen ik overeind stond en al m'n spullen weer verzameld had belde ik de politie op 0900-8844, terwijl ik ondertussen het touw losknoopte en legde de situatie uit. De dame aan de lijn was oprecht bezorgd en wilde een ambulance sturen, maar ik vertelde dat dat echt niet nodig was. Zes minuten later was alles uitgelegd en mocht ik ophangen.

Nu sta ik, vijftig minuten na de gebeurtenis, nog stijf van de adrenaline, en daarom post ik het nu maar, om het van me af te schrijven. Het touw heb ik overigens meegenomen, en heb er zojuist een foto van gemaakt:


Dus.

Update: gelukkig zien mensen zoals himlims_ nog de lol van de situatie in

Toen ik drie jaar geleden besloot een hbo-opleiding te gaan volgen leek het mij handig om een laptop aan te schaffen. Ik heb talloze reviews gelezen en ben diverse winkels afgegaan teneinde mijn zuurverdiende spaarcentjes zo verstandig mogelijk te spenderen.

Uiteindelijk viel de keuze op de A6Tc van Asus, destijds een populaire serie laptops. Een jaar geleden kreeg mijn laptop last van kuren: het scherm begon uit te vallen. Op een gegeven moment startte de laptop helemaal niet meer op. Dat werd dus een gevalletje RMA.

Anderhalve week later kreeg ik m'n laptop gratis gerepareerd terug. Helaas manifesteerde hetzelfde probleem zich een maand geleden wederom. M'n trouwe laptopje was, again, overleden. Wéér was ik hem anderhalve week kwijt, wéér werd het moederbord vervangen, maar toen ik hem terugkreeg ging ik eerst even lekker twee weken op vakantie.

Wat blijkt nu, nu ik na vakantie m'n laptop weer aanslinger? De fan draait continu voluit. Nu is de fan van een laptop over het algemeen niet bijster groot, dus moet deze nogal snel draaien om een behoorlijke hoeveelheid lucht te verplaatsen. Dit brengt een irritant hoog gezoem met zich mee, dus na een half uur werken op het apparaat krijg ik last van hoofdpijn. Dus ik heb Asus gemaild over dit probleem, waarna ik terugkreeg dat ik helaas mijn laptop wederom ter reparatie op moet sturen.

Ondertussen is dat dus de derde keer in drie jaar tijd dat er iets mis is met een apparaat van ruim duizend euro, en ik ben er niet zo blij mee. Mijn volgende laptop wordt, als er nu geen passende oplossing komt, dan ook niet van het merk Asus.

Al met al kom ik nu bij de licht naar een anticlimax neigende conclusie van dit relaas. Het gedoe met m'n laptop zorgt er namelijk voor dat ik mij tijdens de laatste schoolvakantie die ik ooit nog zal hebben stierlijk verveel. Ik heb ondertussen al mijn Xbox-spellen grijsgespeeld en kan geen films of series kijken want mijn laptop is het enige videoverwerkingsapparaat (al twijfel ik erover om een Xtreamer aan te schaffen) en zijn al mijn vrienden aan het werk of op vakantie.

Zucht.