CodeCaster

Jaren, al jaren fiets ik. Al zolang ik mij kan herinneren beweeg ik mij eigenlijk voort op de tweewieler. Natuurlijk, autorijden is fijn, het gaat een stuk sneller, maar toch, voor de korte afstanden vind ik de fiets erg prettig.

Zo ook voor naar mijn werk. De zeven kilometer ernaartoe fiets ik met gemakt in twintig minuten, en terug, wanneer ik niet te veel heb gedronken, red ik ook in een minuut of dertig.

Vanavond niet. Ik had wat gedronken ja, maar niet veel. Ik reed over het onverlichte fietspad langs het kanaal, en na een minuut of vijftien was ik blij dat ik bijna thuis was. Ik hoefde enkel nog twee fietsbruggen over, een afslag naar rechts, en vanaf daar was het een kwestie van enkele minuten voor ik thuis zou zijn.

Wanneer je echter van de tweede brug afrijdt heb je een behoorlijke vaart. Met een gangetje van een kilometer of wat per uur reed ik dus richting de afslag waar ik rechts moest gaan, week iets uit naar rechts vanwege het brandweerpaaltje dat in het midden van het fietspad staat en schrok van hetgeen ik, door m'n voorlamp beschenen, zag.

Lijnen? Over de breedte van het fietspad? In de lucht? Op een hoogte van zo'n vijftig centimeter?

Het keihard inknijpen van m'n remmen had geen effect meer, en ik reed vol op de lijnen in. Toen ik even later opstond realiseerde ik me dat ik over de kop was geslagen, en mezelf maar netaan had kunnen opvangen. Gelukkig had ik een jas aan, zodat niet m'n hele armen onder de schaafwonden zaten, maar pijn had ik zeker. Ik stond even stil, keek om me heen of er niemand te zien was en ging toen m'n spullen bijeen rapen. M'n rugzak was van m'n rug gevlogen, m'n fiets lag dubbelgevouwen in de berm, en ergens in de bosjes lag een rood lampje te schijnen.

Het netto resultaat was dat m'n achterlicht is afgebroken, ik schaafwonden heb op beide handen en ellebogen, en er een flinke slag in m'n voorwiel zit.

Toen ik overeind stond en al m'n spullen weer verzameld had belde ik de politie op 0900-8844, terwijl ik ondertussen het touw losknoopte en legde de situatie uit. De dame aan de lijn was oprecht bezorgd en wilde een ambulance sturen, maar ik vertelde dat dat echt niet nodig was. Zes minuten later was alles uitgelegd en mocht ik ophangen.

Nu sta ik, vijftig minuten na de gebeurtenis, nog stijf van de adrenaline, en daarom post ik het nu maar, om het van me af te schrijven. Het touw heb ik overigens meegenomen, en heb er zojuist een foto van gemaakt:


Dus.

Update: gelukkig zien mensen zoals himlims_ nog de lol van de situatie in