![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Toch geen iPad
's Lands studenten konden tot en met gisteren hun week- of weekendabonnement op hun studenten-OV-chipkaart zetten. Wie dat heeft gedaan maakte kans op een heuse wintersportvakantie voor hem en nog vijf anderen, en één van de elf iPads.
Nu had ik in een iPad wel interesse, niet om te gebruiken maar om door te verkopen aan een fanboy, en omdat je er toch geen moeite voor hoefde te doen was ik wel benieuwd naar de uitslag van de verloting. Deze staat nu online:
Een teleurgestelde * CodeCaster mompelt in zichzelf: "Wel frappant dat mijn pas, die al ruim een jaar in mijn bezit is, eindigt op nummer 2009..."
Nu had ik in een iPad wel interesse, niet om te gebruiken maar om door te verkopen aan een fanboy, en omdat je er toch geen moeite voor hoefde te doen was ik wel benieuwd naar de uitslag van de verloting. Deze staat nu online:
Aan de winnaars: gefeliciteerd!Hoofdprijs
De hoofdprijs, een luxe wintersportreis voor 6 personen, is gewonnen door de houder van Studenten OV-chipkaartnummer:
3528010442640823
iPads
De 11 iPads zijn gewonnen door de houders van Studenten OV-chipkaartnummers:
3528010429892504
3528010425890643
3528010430256335
3528024400752769
3528010431336128
3528010431684857
3528024400138233
3528010430663019
3528010444626457
3528010428219733
3528010445826536
Een teleurgestelde * CodeCaster mompelt in zichzelf: "Wel frappant dat mijn pas, die al ruim een jaar in mijn bezit is, eindigt op nummer 2009..."
Leedvermaak
Het is wellicht uit enkele van mijn vorige postings gebleken dat ik op z'n zachtst gezegd niet bepaald fan ben van het openbaar vervoer. Maar goed, het is gratis, dus meent men dat je niet mag klagen.
Normaal gesproken kijk ik 's ochtends voor ik de deur uit ga hoeveel vertraging de trein heeft. Bij meer dan vijf minuten moet ik, als ik dat nog red, een trein eerder nemen om de aansluitende bus nog te halen, en als ik daar geen tijd meer voor heb neem ik een trein later om ervoor te zorgen dat ik dat kwartier thuis bijvoorbeeld door het doen van de was nuttiger kan doorbrengen dan wachtend op de bus.
Eénmaal het ontbijt achter de kiezen begaf ik mij samen met m'n vriendin, die met de trein de andere kant op moest, richting station. We vertrokken allebei na een hartstochtelijk afscheid (alsnog onze excuses aan de overige reizigers op het perron, maar ik zie haar zaterdag pas weer) zowaar op tijd.
Hoewel de ochtend goed was begonnen, ik ben immers wakker geworden naast m'n chick, heb in tegenstelling tot wat ik normaal doe ontbeten en had ook m'n koffie eens op voordat 'ie koud was, besloot karma dat het tijd was om wat roet in het spreekwoordelijke eten te gooien. Vlak voor ik bij het eindstation was besloot de trein ineens flink af te remmen om na een paar tellen tenenkrommend traag te hebben gereden volledig tot stilstand te komen, op welke snelheid we ruim vijf minuten bleven steken. Je raadt het al: toen we uiteindelijk aankwamen was de bus natuurlijk nèt weg.
Toen ik vijfentwintig minuten later in de volgende bus stapte had ik dezelfde chagrijnige chauffeur als vorige week. Hij vond het toen nodig om te schelden dat "jullie", daarmee waarschijnlijk doelend op ons studenten, "steeds luier worden". De oorzaak? Het feit dat ik, ondanks dat het de 44 dagen die ik het dit jaar deed al 175 keer werkte met de pas ín m'n portemonnee, niet m'n chipkaart uit m'n portemonnee haalde, waardoor ik laatstgenoemde maar liefst twee keer voor de lezer moest houden. In plaats van dat ik m'n portemonnee uit m'n zak haal, voor de lezer langs zwaai en hem weer terug in m'n zak steek wil hij dat ik m'n portemonnee pak, de pas eruit haal, deze laat lezen en vervolgens weer opberg. Volgens mij is de methode die ik hanteer (en die inderdaad mij de minste moeite kost) gemiddeld gezien toch echt de snelste, ook wanneer die ene keer dat het niet werkt wordt meegeteld.
Nadat deze chauffeur vanmorgen was uitgefoeterd op de reiziger voor mij, die z'n strippenkaart te strak had opgevouwen of zoiets onbenulligs, mocht ik doorlopen na ingecheckt te hebben met de pas in m'n portemonnee (
).
Nog steeds balend dat ik een half uur te laat zou zijn dook ik gewapend met een pen in m'n krant. Nee, niet om spelfouten te corrigeren, maar om de puzzels op te lossen. Toen we vlakbij m'n bestemming waren zag ik iets waardoor ik een smerige grijns niet kon onderdrukken. De vorige bus stond namelijk met pech langs de kant, en de reizigers die een half uur eerder dan ik waren ingestapt stonden buiten bij de halte te blauwbekken.
Leedvermaak. Heerlijk.
Normaal gesproken kijk ik 's ochtends voor ik de deur uit ga hoeveel vertraging de trein heeft. Bij meer dan vijf minuten moet ik, als ik dat nog red, een trein eerder nemen om de aansluitende bus nog te halen, en als ik daar geen tijd meer voor heb neem ik een trein later om ervoor te zorgen dat ik dat kwartier thuis bijvoorbeeld door het doen van de was nuttiger kan doorbrengen dan wachtend op de bus.
Eénmaal het ontbijt achter de kiezen begaf ik mij samen met m'n vriendin, die met de trein de andere kant op moest, richting station. We vertrokken allebei na een hartstochtelijk afscheid (alsnog onze excuses aan de overige reizigers op het perron, maar ik zie haar zaterdag pas weer) zowaar op tijd.
Hoewel de ochtend goed was begonnen, ik ben immers wakker geworden naast m'n chick, heb in tegenstelling tot wat ik normaal doe ontbeten en had ook m'n koffie eens op voordat 'ie koud was, besloot karma dat het tijd was om wat roet in het spreekwoordelijke eten te gooien. Vlak voor ik bij het eindstation was besloot de trein ineens flink af te remmen om na een paar tellen tenenkrommend traag te hebben gereden volledig tot stilstand te komen, op welke snelheid we ruim vijf minuten bleven steken. Je raadt het al: toen we uiteindelijk aankwamen was de bus natuurlijk nèt weg.
Toen ik vijfentwintig minuten later in de volgende bus stapte had ik dezelfde chagrijnige chauffeur als vorige week. Hij vond het toen nodig om te schelden dat "jullie", daarmee waarschijnlijk doelend op ons studenten, "steeds luier worden". De oorzaak? Het feit dat ik, ondanks dat het de 44 dagen die ik het dit jaar deed al 175 keer werkte met de pas ín m'n portemonnee, niet m'n chipkaart uit m'n portemonnee haalde, waardoor ik laatstgenoemde maar liefst twee keer voor de lezer moest houden. In plaats van dat ik m'n portemonnee uit m'n zak haal, voor de lezer langs zwaai en hem weer terug in m'n zak steek wil hij dat ik m'n portemonnee pak, de pas eruit haal, deze laat lezen en vervolgens weer opberg. Volgens mij is de methode die ik hanteer (en die inderdaad mij de minste moeite kost) gemiddeld gezien toch echt de snelste, ook wanneer die ene keer dat het niet werkt wordt meegeteld.
Nadat deze chauffeur vanmorgen was uitgefoeterd op de reiziger voor mij, die z'n strippenkaart te strak had opgevouwen of zoiets onbenulligs, mocht ik doorlopen na ingecheckt te hebben met de pas in m'n portemonnee (
).Nog steeds balend dat ik een half uur te laat zou zijn dook ik gewapend met een pen in m'n krant. Nee, niet om spelfouten te corrigeren, maar om de puzzels op te lossen. Toen we vlakbij m'n bestemming waren zag ik iets waardoor ik een smerige grijns niet kon onderdrukken. De vorige bus stond namelijk met pech langs de kant, en de reizigers die een half uur eerder dan ik waren ingestapt stonden buiten bij de halte te blauwbekken.
Leedvermaak. Heerlijk.
Kritiek
"Jij luistert echt kutmuziek".
Neem die zin eens in je op. Stel je een vriend, familielid, collega of bekende voor, of voor mijn part je vriendin, terwijl je weet dat diegene een band of deejay waardeert die jij kunt luchten noch zien. Beeld je eens in dat je die zin ook daadwerkelijk in het bijzijn van die ander uitspreekt. Zou je het durven?
Denk eens aan hoe je die collega waardeert. Het is een prima vent, hij is nooit te laat, je kan met 'm lachen en ook al gaan de gesprekken met hem meestal over voetbal, hij doet z'n werk goed en je kunt het prima met hem vinden. Alleen die verschrik-ke-lij-ke rap die hij luistert. Waarom zeg je nou niet gewoon dat je er geen bal aan vindt als hij vraagt hoe je erover denkt, ben je bang om afgewezen te worden?
Hetzelfde gaat op voor zoveel dingen. Diverse personen in jouw directe omgeving hebben een andere smaak dan jij hebt. De één houdt ervan om dag in, dag uit in pak naar z'n werk te gaan, de ander zal er hooguit op z'n bruiloft in gezien willen worden en misschien zelfs dan nog liever dood dan levend.
Waarom wordt iedereen maar geacht sociaal te doen? Heb gewoon het gore lef om eens je bek open te trekken als je iets niet leuk vindt. Natúúrlijk moet je iemand niet af gaan staan zeiken omdat je het niet met z'n smaak eens bent, maar dat smerige geveins wat je tegenwoordig overal tegenkomt komt me onderhand de strot uit. Alles moet maar kunnen, en je moet alles maar leuk vinden, en wáág het eens ergens iets van te zeggen als je ergens anders over denkt.
Als je dochter voor geen meter kan zingen en de valse klinkers trillen de glazen haast kapot, of je kleinzoon is net bent begonnen met trompetspelen en de eerste tot op het bot doordringende tonen komen je oren binnen, waarom verwachten mensen dan toch van jou te horen dat het mooi is, dat je braaf opzit en pootjes geeft?
Van opbouwende kritiek kun je meer leren dan van ongemeende complimenten.
Neem die zin eens in je op. Stel je een vriend, familielid, collega of bekende voor, of voor mijn part je vriendin, terwijl je weet dat diegene een band of deejay waardeert die jij kunt luchten noch zien. Beeld je eens in dat je die zin ook daadwerkelijk in het bijzijn van die ander uitspreekt. Zou je het durven?
Denk eens aan hoe je die collega waardeert. Het is een prima vent, hij is nooit te laat, je kan met 'm lachen en ook al gaan de gesprekken met hem meestal over voetbal, hij doet z'n werk goed en je kunt het prima met hem vinden. Alleen die verschrik-ke-lij-ke rap die hij luistert. Waarom zeg je nou niet gewoon dat je er geen bal aan vindt als hij vraagt hoe je erover denkt, ben je bang om afgewezen te worden?
Hetzelfde gaat op voor zoveel dingen. Diverse personen in jouw directe omgeving hebben een andere smaak dan jij hebt. De één houdt ervan om dag in, dag uit in pak naar z'n werk te gaan, de ander zal er hooguit op z'n bruiloft in gezien willen worden en misschien zelfs dan nog liever dood dan levend.
Waarom wordt iedereen maar geacht sociaal te doen? Heb gewoon het gore lef om eens je bek open te trekken als je iets niet leuk vindt. Natúúrlijk moet je iemand niet af gaan staan zeiken omdat je het niet met z'n smaak eens bent, maar dat smerige geveins wat je tegenwoordig overal tegenkomt komt me onderhand de strot uit. Alles moet maar kunnen, en je moet alles maar leuk vinden, en wáág het eens ergens iets van te zeggen als je ergens anders over denkt.
Als je dochter voor geen meter kan zingen en de valse klinkers trillen de glazen haast kapot, of je kleinzoon is net bent begonnen met trompetspelen en de eerste tot op het bot doordringende tonen komen je oren binnen, waarom verwachten mensen dan toch van jou te horen dat het mooi is, dat je braaf opzit en pootjes geeft?
Van opbouwende kritiek kun je meer leren dan van ongemeende complimenten.
Het schoolbord de klas uit
Vanmorgen werd in het dagblad De Pers SP'er Arda Gerkens aan het woord gelaten over de bezuinigingen die de overheid op ICT-gebied moet doen. Nu heb ik weinig met politiek, maar zodra het over technologie gaat begint men in Den Haag vaak als koploze kippen te kakelen zonder van klok noch klepel gehoord te hebben, en over één item daarvan wilde ik graag iets kwijt.
Volgens Arda kan het Smartboard, het interactieve schoolbord dat tegenwoordig in veel scholen het klassieke krijt- of whitebord vervangt, veel goedkoper:
Om te beginnen moet de computer die de invoer van de Wiimote gaat verwerken een applicatie draaien waarmee de controller via bluetooth verbonden moet worden. Na het verbinden dient de Wiimote gekalibreerd te worden. De controller moet voor een correcte werking over vrij zicht op het bord beschikken, dus zal op een creatieve manier ongeveer recht boven het bord moeten worden gehangen. Dit maakt het lastig om de batterijen te vervangen, die naar verluidt ongeveer dertig uur meegaan. Gelukkig kan 'ie ook via USB van stroom worden voorzien. Wel een cursus creatief solderen nodig, en de garantie van de Wiimote is pleite. Daarnaast moet je nog een infraroodpen zien te regelen, die eveneens op batterijen werkt. Afgezien van deze technische mankementen dient er bij een Smoothboard gebruik gemaakt te worden van een zelf aan te schaffen, monteren en onderhouden beamer. Iedereen die wel eens iets met een beamer presenteert weet dat het niet fijn is om met je giechel recht die schijnwerper in te kijken, en zeker niet in het gemiddelde klaslokaal waar de beamer toch vrij laag en dicht op het bord (en dus de leraar) hangt. Bij de 600i-uitvoering van het Smartboard is dit probleem verholpen door de beamer boven het bord te hangen. Ten slotte is het Smartboard aanraakgevoelig, wat een stuk prettiger schrijft dan een infraroodpen.
Ja, het Smartboard is relatief duur, maar het is een kant-en-klare, bruikbare oplossing waarbij de betalende gebruiker wordt voorzien van ondersteuning en trainingen, wat van de Wii-oplossing niet gezegd kan worden.
Mevrouw Gerkens, ga alstublieft niet beknibbelen op het onderwijs, maar maak u bijvoorbeeld eens hard tegen de JSF of een ander miljardenverslindend, onnodig project.
Volgens Arda kan het Smartboard, het interactieve schoolbord dat tegenwoordig in veel scholen het klassieke krijt- of whitebord vervangt, veel goedkoper:
Nu zal ze door de journalist vast niet letterlijk zijn geciteerd, maar er bestaat inderdaad een project waarbij een Wii-controller kan worden gebruikt om een infraroodbron zoals bijvoorbeeld een infraroodpen te volgen. Dit project is opgepakt en tot een pakket van handleidingen en een applicatie ontwikkeld, die onder de naam Smoothboard wordt verkocht. De software is helaas niet in het Nederlands te verkrijgen, en de hardware moet zelf in elkaar geschroefd en opgehangen worden. Mevrouwe Gerkens denkt dat dit hobbyproject in zijn huidige staat gereed is om een professioneel ontwikkelde, ondersteunde oplossing te vervangen. Sta mij toe uit te leggen waarom dat niet zo is.Volgens Gerkens is er grote winst te halen op ICT-gebied door bijvoorbeeld slimmer te kijken naar investeringen. Neem de digitale schoolborden die scholen voor 5000 euro per stuk aanschaffen, terwijl je voor 800 euro met een whiteboard, beamer en een speciale variant van de Nintendo Wii precies hetzelfde hebt.
Om te beginnen moet de computer die de invoer van de Wiimote gaat verwerken een applicatie draaien waarmee de controller via bluetooth verbonden moet worden. Na het verbinden dient de Wiimote gekalibreerd te worden. De controller moet voor een correcte werking over vrij zicht op het bord beschikken, dus zal op een creatieve manier ongeveer recht boven het bord moeten worden gehangen. Dit maakt het lastig om de batterijen te vervangen, die naar verluidt ongeveer dertig uur meegaan. Gelukkig kan 'ie ook via USB van stroom worden voorzien. Wel een cursus creatief solderen nodig, en de garantie van de Wiimote is pleite. Daarnaast moet je nog een infraroodpen zien te regelen, die eveneens op batterijen werkt. Afgezien van deze technische mankementen dient er bij een Smoothboard gebruik gemaakt te worden van een zelf aan te schaffen, monteren en onderhouden beamer. Iedereen die wel eens iets met een beamer presenteert weet dat het niet fijn is om met je giechel recht die schijnwerper in te kijken, en zeker niet in het gemiddelde klaslokaal waar de beamer toch vrij laag en dicht op het bord (en dus de leraar) hangt. Bij de 600i-uitvoering van het Smartboard is dit probleem verholpen door de beamer boven het bord te hangen. Ten slotte is het Smartboard aanraakgevoelig, wat een stuk prettiger schrijft dan een infraroodpen.Ja, het Smartboard is relatief duur, maar het is een kant-en-klare, bruikbare oplossing waarbij de betalende gebruiker wordt voorzien van ondersteuning en trainingen, wat van de Wii-oplossing niet gezegd kan worden.
Mevrouw Gerkens, ga alstublieft niet beknibbelen op het onderwijs, maar maak u bijvoorbeeld eens hard tegen de JSF of een ander miljardenverslindend, onnodig project.
"Care for some crap?"
Wie de trends een beetje volgt weet - of wordt geacht te geloven - dat we met z'n allen lijden aan sociaal exhibitionisme. Iedereen wil alles van zichzelf blootleggen zodat zo veel mogelijk mensen weten wat je aan het doen bent en waar je dat doet.
De profielensite Hyves plaatste een aantal jaren geleden al een tekstvakje op het profiel waar men met het invoeren van "wie, wat, waar" aan iedereen kon laten weten wie men was, wat men aan het doen was en uiteraard waar dat plaatsvond. Who fucking cares.
Helaas is het principe toch opgepikt, en het gevolg was ongekend populair. Met 78% "conversation and pointless babble", 13% spam en zelfpromotie en nog geen 4% daadwerkelijke (onbetrouwbare) informatie vereist Twitter een behoorlijke filterende capaciteit van de lezer.
Van zo'n filter is het deze week gelanceerde Buzz van Google standaard al voorzien: berichten die bepaalde woorden bevatten of korter zijn dan een zekere lengte worden normaal gesproken niet weergegeven. Dat nodigt al iets meer uit tot het schrijven van berichten die ertoe doen om gelezen te worden.
Nu ben ik echt geen begenadigd schrijver, was ik dat wel dan had ik om te beginnen al wat vaker geblogd, maar ik tracht wel teksten neer te pennen die zijn voorzien van een goede structuur, een duidelijke inhoud, zo min mogelijk fouten en waar nodig voorzien van de juiste dosis humor. Wanneer het echter komt tot exhibitioneren gaat het vooral om het zo veel mogelijk oninteressante informatie te noteren in een zo kort mogelijk tijdsbestek, en ja, dan valt er wel eens een hoofdletter, punt of komma weg, en dan heb ik het nog niet eens over de structuur of inhoud. Dachten we dankzij de vele bundels voor onbeperkt sms'en eindelijk af te zijn van te korte, onbegrijpelijke sms'jes, krijg je dit weer.
Ik ben een beetje update-moe, en wat mij betreft sterft deze troep uit de categorie "write stuff nobody reads" een plotselinge, stille dood. Hou je crap bij je. Als ik wil weten wat je gisteren hebt gegeten en hoe het rectaal uitvoeren daarvan beviel dan vraag ik daar wel naar. En leuk dat je gisteren Pauw en Witteman hebt gekeken, maar dacht je dat je de enige was? Niet bepaald. Samen met jou nog anderhalf miljoen mensen. Het continu spuien van "wie-wat-waar" komt op mij toch echt over als het equivalent van "do you care for my crap?".
Newsflash: I don't.
De profielensite Hyves plaatste een aantal jaren geleden al een tekstvakje op het profiel waar men met het invoeren van "wie, wat, waar" aan iedereen kon laten weten wie men was, wat men aan het doen was en uiteraard waar dat plaatsvond. Who fucking cares.
Helaas is het principe toch opgepikt, en het gevolg was ongekend populair. Met 78% "conversation and pointless babble", 13% spam en zelfpromotie en nog geen 4% daadwerkelijke (onbetrouwbare) informatie vereist Twitter een behoorlijke filterende capaciteit van de lezer.
Van zo'n filter is het deze week gelanceerde Buzz van Google standaard al voorzien: berichten die bepaalde woorden bevatten of korter zijn dan een zekere lengte worden normaal gesproken niet weergegeven. Dat nodigt al iets meer uit tot het schrijven van berichten die ertoe doen om gelezen te worden.
Nu ben ik echt geen begenadigd schrijver, was ik dat wel dan had ik om te beginnen al wat vaker geblogd, maar ik tracht wel teksten neer te pennen die zijn voorzien van een goede structuur, een duidelijke inhoud, zo min mogelijk fouten en waar nodig voorzien van de juiste dosis humor. Wanneer het echter komt tot exhibitioneren gaat het vooral om het zo veel mogelijk oninteressante informatie te noteren in een zo kort mogelijk tijdsbestek, en ja, dan valt er wel eens een hoofdletter, punt of komma weg, en dan heb ik het nog niet eens over de structuur of inhoud. Dachten we dankzij de vele bundels voor onbeperkt sms'en eindelijk af te zijn van te korte, onbegrijpelijke sms'jes, krijg je dit weer.
Ik ben een beetje update-moe, en wat mij betreft sterft deze troep uit de categorie "write stuff nobody reads" een plotselinge, stille dood. Hou je crap bij je. Als ik wil weten wat je gisteren hebt gegeten en hoe het rectaal uitvoeren daarvan beviel dan vraag ik daar wel naar. En leuk dat je gisteren Pauw en Witteman hebt gekeken, maar dacht je dat je de enige was? Niet bepaald. Samen met jou nog anderhalf miljoen mensen. Het continu spuien van "wie-wat-waar" komt op mij toch echt over als het equivalent van "do you care for my crap?".
Newsflash: I don't.